ارائه چارچوب سطح بندی شده عوامل موثر بر توسعه دیپلماسی علم و فناوری دانشگاه های ج.ا.ایران

نویسندگان

1 دکتری مدیریت؛ استاد گروه آموزشی مدیریت دولتی دانشکده مدیریت دانشگاه تهران.

2 دکتری سیاستگذاری علم و فنّاوری دانشگاه تهران

3 دانشجوی کارشناسی ارشد معارف اسلامی و مدیریت بازرگانی دانشگاه امام صادق(ع).

4 دانشجوی کارشناسی ارشد معارف اسلامی و مدیریت دولتی و سیاستگذاری عمومی دانشگاه امام صادق(ع).

چکیده

حوزۀ دیپلماسی علم و فنّاوری(دعف) دارای قلمرو مفهومی نوپایی دارد و با وجود قوّت قلمرو کاربردی، فاقد ادبیات نظری درخور در متون علمی و دانشگاهی است. دانشگاههای علوم انسانی به دلیل تعامل بیشتر با مسائل سیاسی، همواره مدّ نظر دستگاههای سیاست خارجۀ کشورها بوده‌اند و قبل از ورود دانشگاههای فنی و مهندسی و علوم پزشکی، زمینه‌ساز تعاملات بین‌المللی تلقی شده‌اند. هدف: هدف از انجام پژوهش پیشِ رو، علاوه بر شناسایی عوامل مؤثر بر دعف، ارائۀ چارچوب توسعۀ آن از طریق ظرفیتهای دانشگاههای علوم انسانی ج.ا.ایران بود. روش: در این مقاله، نخست به شناسایی درخت دانش عوامل مؤثر بر تأثیرگذاری دانشگاههای علوم انسانی کشور بر توسعۀ دعف پرداخته شده، سپس با استفاده از رویکرد مدلسازی تفسیری- ساختاری به سطح‌بندی عوامل و در نهایت، با استفاده از نرم‌افزار دیمتل به اندازه‌گیری شدت روابط بین عوامل در سطوح مختلف اقدام شده است. یافته‌ها: پنج سطح کلی زمینه‌ها، موانع، علل و لوازم، راهبردها و پیامدها و شدت روابط بین آنها و متغیّرهای درونی آنها ارائه شده است.

کلیدواژه‌ها


-       آشنا، ح. و ن. جعفری هفتخوانی(1386). «دیپلماسی عمومی و سیاست خارجی؛ پیوندها و اهداف». دانش سیاسی، ش ؟: 206-179.

-       اصغرپور، م.(1382). تصمیم‌گیری گروهی و نظریهبازی‌ها با نگرش «تحقیق در عملیات»، تصمیمات گروهی و چندشاخصه، قضاوت خبرگان به منظور کسب اطلاعات. تهران: دانشگاه تهران.

-       ایتان(1390). بررسی مفهومی دیپلماسی علم و فنّاوری و ترسیم وضع موجود آن در جمهوری اسلامی ایران. تهران: معاونت علمی و فنّاوری ریاست جمهوری.

-       تیزرو، ع.(1389). طراحی مدل زنجیرۀ تأمین چابک؛ رویکرد مدلسازی ساختاری تفسیری. رسالۀ دکتری به راهنمایی عادل آذر. تهران: دانشکده مدیریت، دانشگاه تربیت مدرس.

-       طاهری، م.؛ ر. عباسپور و س. علوی‌پناه(1393). «استفاده از تصمیم‌گیری چندمعیاره مبتنی بر تلفیق روشهای DEMATEL و ANP در انتخاب مکان بهینۀ آرامستان‌ها(مطالعۀ موردی: اصفهان)». محیط شناسی، ش 2: 480-463.

-       قوام، ع.(1384). «از دیپلماسی مدرن به دیپلماسی رسانهای». پژوهش حقوق و سیاست، ش 17: 18-7.

-       محسنی سهی، هـ. و ف. محسنی سهی(1394). «تأثیر دیپلماسی علم و فنّاوری بر افزایش قدرت نرم جمهوری اسلامی ایران». مدیریت در دانشگاه اسلامی، ش 9: 116-97.

-       میرعمادی، ط.(1394). «مدل تحلیل دیپلماسی علم و فنّاوری در یک کشور». رهیافت، ش 59: 16-1.

-       نوروزی، خ؛ م. باقری کنی، ج. آزادی احمدآبادی و م. نوروزی(1391). «ارتقای قابلیتهای پویا در دانشکده‌های مدیریت جمهوری اسلامی ایران؛ مورد مطالعه: دانشکده معارف اسلامی و مدیریت دانشگاه امام صادق(ع)». مدیریت در دانشگاه اسلامی، ش 3: 446-423.

-       Aranzales, B., & Kelly, J. (2017). The role of epistemic communities in Science diplomacy: An analysis of US and German foreign policy towards Colombia.

-       Asgharpur, M. (1382). Group decisions and game theory with the view of "research in operations", group decisions and multipliers, judgment of experts for information. Tehran: Publishing and Printing Institute of Tehran University.

-       Ashna, H., & Jafari Sevenfamily, N. (1386). Public Diplomacy and Foreign Policy, Links and Objectives. Political Knowledge, 179-206.

-       Barston, R. (2014). Modern diplomacy (Fourth Edition ed.). New York: Routledge.

-       Berg, L.-P. (2010). Science Diplomacy Networks. Cell , 136(1), 9-11.

-       Berkman, P. A., Kullerud, L., Pope, A., Vylegzhanin, A. N., & Young, O. R. (2017). The Arctic Science Agreement propels science diplomacy. Science, 358(6363), 596-598.

-       copeland, d. (2010). A Role for Science Diplomacy, Soft Power and Global Challenges – Part I. Retrieved from http://www.guerrilladiplomacy.com/2010/11/a-role-for-science-diplomacy-soft-power-and-global-challenges-part-i/

-       Council for Science and Technology Policy. (2008). Toward the Reinforcement of Science and Technology Diplomacy. Tokyo: Japans Council for Science and Technology Policy.

-       Davis, L. S., & Patman, R. G. (2015). Science Diplomacy: New Day or False Dawn? World Scientific.

-       EDWARDS, A. (2010). Conscience sans Science: Staging Science Diplomacy for the 21 st Century. oxford journals, social sciences, science and public policy, 37(9), 665-677.

-       Fähnrich, B. (2017). Science diplomacy: Investigating the perspective of scholars on politics–science collaboration in international affairs. Public Understanding of Science, 26(6), 688-703.

-       Itan (1390). Conceptual study of science and technology diplomacy and its current status in the Islamic Republic of Iran. Vice Presidency for Science and Technology.

-       Leshner, a. (2008). written testimony before the committee on science and technology, subcommittee on research and science education. science & diplomacy.

-       mazur, E. (2012). science and technology diplomacy and international collaboration. 8th Sci. Technol. Soc. Forum.

-       Miramadi, T. (1394). A model for analyzing the diplomacy of science and technology in a country. Approach, 1-16.

-       Mohseni Sahi, H., & Mohseni Sahi, F. (1394). Effect of Diplomacy of Science and Technology on Increasing Soft Power of the Islamic Republic of Iran. Management at Islamic University, 97-116.

-       mphadzula, p. (2014). opportunities and challenges of science and technology diplomacy. In b. zahuranec, v. ittekkot, & e. montgomery (Eds.), Science and Technology Diplomacy in Developing Countries (pp. 119-126). New Delhi: Centre for Science & Technology of the Non-Aligned and Other Developing Countries.

-       Norouzi, Kh., Bagheri Kani, M., Azadi Ahmadabadi, J., & Norouzi M. (1391). Promotion of Dynamic Capabilities in the Schools of Management of the Islamic Republic of Iran - Case Study: Islamic School of Management and Imam Sadiq University. Management at Islamic University, 423-446.

-       Nye, J. S. (2004). Soft Power: The Means To Success In World Politics. PublicAffairs.

-       Patman, R. G., & Davis, L. S. (2017). Science Diplomacy in the IndoPacific Region: A Mixed but Promising Experience. Politics & Policy, 45(5), 862-878.

-       Patman, R. G., & Davis, L. S. (Eds.). (2017). The Advent of Science Diplomacy. In WORLD SCIENTIFIC REFERENCE ON NATURAL RESOURCES AND ENVIRONMENTAL POLICY IN THE ERA OF GLOBAL CHANGE: Volume 2: The Social Ecology of the Anthropocene: Continuity and Change in Global Environmental Politics (pp. 81-98).

-       Qavam, AS. (1384). from modern diplomacy to media diplomacy. Law and Politics Research, 7-18.

-       Royal Society. (2010). New frontiers in science diplomacy. London: Royal Society.

-       Taheri, M., Abbaspour, R., & Alavi Panah, S. (1393). Using Multi-Criteria Decision Based on Combination of DEMATEL and ANP Methods in Choosing Optimum Location of Arhangash (Case Study: Isfahan). Ecology, 480-463.

-       Tizro, A (1389). Agile Supply Chain Model Design-Structural Interpretative Modeling Approach, Doctoral Dissertation to Adel Azar. Tehran: Faculty of Management, Tarbiat Modares University.

-       Wang, T. C. (2013). The Evoluton and Future of Science Diplomacy: A U.S. Perspective. University of Tokyo: Amirican Assosiation for the Advancement of Science (AAAS).